Imajući u vidu da su protiv Evropskog univerziteta “Kallos” Tuzla posljednjih dana objavljeni negativni medijski sadržaji koji obiluju netačnim ili nepotpunim činjenicama, to osjećamo obavezu da objavimo ovo saopštenje u cilju pravilnog izvještavanja javnosti. Poslije dramatičnog saslušanja u Parlamentarnoj skupštini BiH, gdje predstavnicima Univerziteta nije dozvoljeno da govore, stičemo utisak da su predstavnici Univerziteta  dovedeni pred svršen čin i da je Komisija za borbu protiv korupcije već imala formiran stav o Univerzitetu na bazi netačnih činjenica koje ranije iznijela osoba koja se predstavlja kao novinar istraživač.

Parlamentarna skupština BiH umjesto da rješava nagomilane probleme države, bavi se trivijalnim stvarima, umjesto da usvajaju bitne zakone, blokiraju rad tog organa, zbog čega su Bosnu i Hercegovinu pretekle sve države regiona na putu ka evropskim integracijama. Slažemo se da treba rješavati probleme u visokom obrazovanju, ali ne na način da se izabere samo jedna visokoškolska ustanova i okrivi za sve probleme za koje nije kriva. Možda pojedini članovi Komisije na ovaj način prikupljaju političke poene i simpatije izbornog tijela. U oblasti visokog obrazovanje u Bosni i Hercegovini postoje brojni problemi kao što su prodaja diploma, prodaja ispita, trgovina uticajem, zloupotrebe položaja i ovlaštenja. Tužilaštvo BiH je ranije pokrenulo niz aktivnosti u procesuiranju ovih negativnih i kriminalnih pojava, a Sud BiH je već donio prve osuđujuće presude. Ovakve aktivnosti su ohrabrujuće i pozdravljamo rad pravosudnih organa. Evropski univerzitet “Kallos” Tuzla nikad nije bio dio tih kriminalnih aktivnosti, jer da jeste, Tužilaštvo bi sigurno preduzelo mjere iz svoje nadležnosti da to procesuira. Evropski univerzitet “Kallos” Tuzla zalaže se od osnivanja za zakonit i transparentan rad, o čemu svjedoče studenti koji su pohađali studijske programe na ovom Univerzitetu i stekli svoje diplome.

Za nas naročito su degradirajući naslovi kojima se žele samo prikupiti klikovi na prvu, poput “diplome u hotelu” ili “indeksi u kutijama od banana”. Ovakvi tendenciozni naslovi navode čitaoca da zaključi da se na ovom Univerzitetu prodaju diplome što nije istina. Ono što je istina jeste da je Univerzitet preko ljetne pauze 2024. godine bio privremeno smješten u iznajmljenim prostorijama u Bosanskom kulturnom centru i hotelu Tuzla, dok nije stečena upotrebna dozvola za vlastitu zgradu. Diplome se nisu ni izdavale u hotelu, kako se to zlonamjerno navodi. Kada uporedimo situaciju, mnogi fakulteti Univerziteta u Tuzli nemaju upotrebnu dozvolu, pa nisu izbačeni iz svojih prostorija, a i da jesu, pitamo se da li bi o tim fakultetima mediji pisali u kakvim su kutijama bili indeksi studenata. Sve je to rezultat maćehinskog odnosa pojedinih članova vladajuće strukture u Tuzlanskom kantonu, koji je započeo još 2018. godine kada je Univerzitet podnio zahtjev za akreditaciju. Naime, ovaj postupak je trajao, ili preciznije rečeno razvučen je pune 4 godine od strane Ministarstva obrazovanje i nauke TK. Komisijama nije bilo dozvoljeno da dođu na Univerzitet, pošto su članovi Komisije birani tako da podnesu ostavke pred sami dolazak na Univerzitet. Potom su birani drugi članovi Komisije radi odugovlačenja postupka. Tek kada je Univerzitet podnio krivičnu prijavu SIPI i kada je SIPA dolazila u Ministarstvo da uzima izjave, postupak se završio u skladu sa zakonom od straha zbog krivične odgovornosti službenika Ministarstva.

Pred Komisijom se pojavilo pitanje o tome da li je osnivač Evropskog univerziteta “Kallos” Tuzla kao član Upravnog odbora Agencije za razvoj visokog obrazovanja i osiguranje kvaliteta BiH glasao za to da njegov Univerzitet dobije akreditaciju. Anisa Mahmutović kaže da nije bila na sjednici, ali da vjerovatno jeste glasao. Na tom pitanju pali su i Anisa Mahmutović i Branislav Borenović, jer upravo ovo oslikava njihovo neznanje i činjenicu da o pitanjima raspravljaju ljudi koji apsolutno nikakvo znanje nemaju o visokom obrazovanju. Naime, Upravni odbor uopšte ne odlučuje o akreditaciji niti je učesnik u postupku akreditacije ustanove. Upravni odbor kao kolegijalno tijelo donosi normativne opšte akte i odlučuje glasanjem na sjednicama o drugim pitanjima. Članovi Upravnog odbora su profesori i studenti koji dolaze sa visokoškolskih ustanova širom Bosne i Hercegovine. Prema tome, oni ne mogu ni biti u sukobu interesa, jer svi rade na nekoj od visokoškolskih ustanova, pa tako i profesor Stanković. Uzgred rečeno, zašto Komisija nije raspravljala o tome zašto je Univerzitet u Tuzli do 2015. godine izdavao diplome, a nije imao akreditaciju. Možda ni Anisa Mahmutović nema diplomu sa akreditovanog fakulteta, ako je diplomirala na Univerzitetu u Tuzli u tom periodu od augusta 2011. godine, kad je bio kranji rok da se Univerzitet akredituje, pa do 2015. godine kada je upisan u Državni registar visokoškolskih ustanova. Univerzitet u Tuzli je, dakle, pune četiri godine izdavao diplome bez akreditacije. U tom periodu su doktorirala brojna lica koja danas rade kao profesori i izvode nastavu na Univerzitetu u Tuzli, a neki su napredovali do naučnonastavnog zvanja redovnih profesora. Da li su upitne diplome studenata Univerziteta u Tuzli kojima su takvi profesori predavali? Podsjećamo, u Državni registar akreditovanih visokoškolskih ustanova prvi je upisan Univerzitet u Istočnom Sarajevu 2013. godine.

Problem se ovdje sagledava jednostrano i za sve su “krivi” privatni univerziteti, a ponajveće afere bivale su na pojedinim državnim univerzitetima, gdje su profesori za novac prodavali svoje ispite i trgovali uticajem da svojoj djeci i rodbini sređuju ispite kod svojih kolega profesora. Nisu članovi Komisije našli za shodno da iznesu pitanje dekana Stomatološkog fakulteta u Sarajevu koji je uhapšen u akciji Koverta, zajedno sa još mnoštvom uglednih profesora sa drugih fakulteta i inspektoricom za obrazovanje. Uostalom, ako se diplome prodaju na Kallosu, kako to mediji neistinito izvještavaju, zašto je onda nedavno uhapšeni Jusić išao u Goražde po diplome? U Bosni i Hercegovini ima nekoliko privatnih visokoškolskih ustanova koje izvode programe medicine i zdravstvenih studija, a fokus je stavljen samo na Kallos što pokazuje diskriminatoran odnos članova Komisije,

Pronicljivi čitaoci i građani Tuzlanskog kantona mogu jednostavno zaključiti da na Univerzitetu u Tuzli ima sve manje studenata iz brojnih razloga, kako zbog demografskih promjena u državi, tako i zbog drugih problema na Univerzitetu. Za sve ove probleme, pojedini politički akteri i osoblje Univerziteta u Tuzli pokušavaju okriviti Evropski univerzitet “Kallos” Tuzla, pa je organizovano sistematsko uništavanje Kallosa počevši od 2018. godine, pa naovamo. Zato nije produžena licenca na studijskom programu Medicina, nisu odobravane upisne kvote Kallosu, intenzivirane su inspekcije za obrazovanje, dok se druge visokoškolske ustanove nisu nikako posjećivale, opstruisan je postupak akreditacije, naprasno su donijeta nezakonito rješenje o oduzimanju licence, a zatim i o trajnoj zabrani rada. Rješenje o oduzimanju licence Kantonalni sud je poništio, a upravni spor se još uvijek vodi protiv rješenja o trajnoj zabrani rada, pa prema tome ni to rješenje nije pravosnažno dok god se postupak pred sudom ne okonča. Uprkos tome, ministar Omerović u medijima netačno iznosi da je Kallosu trajno zabranjen rad. Sam odnos pojedinih aktera u vlasti TK plod je, između ostalog, i nacionalne netrpeljivosti prema profesoru Stankoviću, jer je srpske nacionalnosti. Njima smeta multietnička struktura Kallosa, kao što se i u drugim segmentima društvenog života Tuzlanskog kantona, posebice Grada Tuzla, može primijetiti. Tuzla je, na žalost, postepeno izgubila svoju multietničnost, što se odrazilo i na Kallos. Profesor Stanković je prva civilna žrtva ratnog zločina u Tuzli, kada je 1992. godine ranjen i sječen napustio rodnu Tuzlu spašavajući goli život. O tome svjedoči pravosnažna presuda suda kojom je jedan od počinilaca osuđen za ratni zločin nad njim (presudu objavljujemo uz ovo saopštenje). U tom procesu, na žalost, nisu naredbodavci procesuirani. Nakon 34 godine profesor Stanković je ponovo primoran da napusti Tuzlu zbog svoje nacionalnosti.

Univerzitet je u ovoj stvari podnio krivične prijave i tužbe za naknadu štete protiv odgovornih lica i oslanja se u potpunosti na pravosudne organe. Ovo saopštenje završićemo sa nadom da će građani prepoznati pravu istinu i zaključkom da se vrijednost dobrih stvari najčešće prepozna tek kada ih neko uništi. Univerzitet će i dalje biti opredijeljen da radi u skladu sa zakonom i da se bori za zaštitu akademskih vrijednosti, prava i sloboda.